nie jeden na tych blokach zna nieprzespane noce

tu kradniesz lub handlujesz, pożyczasz hajs na procent

ziomki z ulicy latają z polskim ścierwem

rodzice nie pytają skąd mają biżuterię

to te historie, rodem z Twojego bloku

tu społeczniaki w oknach i psy na każdym kroku

czujesz niepokój bo powlekli Ci brata

zobaczysz go z powrotem w domu po kilku latach

łatwe dziewczyny za towar biorą w usta

marzą o nowych butach, silikonowych biustach

firmowych bluzkach i błyszczących kolczykach

przecież jak nie masz hajsu nawet nie podotykasz

na tych osiedlach nie ma miejsca dla wzruszeń

tu los potrafi pisać najcięższe scenariusze

wciąż jest jak jest, nie pytaj mnie dlaczego

czy chcesz czy nie, wciąż uchodzisz za winnego

typy spod sklepu zbierają znów na wino

ten chłopak to co miał, wymieszał z kreatyną

za dnia chłopaki wciąż obcinają parking

wieczorem znów im przyjdzie sięgnąć po kominiarki

o co się martwisz, wszystko jest pod kontrolą

pod blokiem walą wódkę i popijają Colą

znamy wszystkie bolączki, i choroby tych bloków

każdy już od dzieciaka kręcił swoje na boku

tu jeden brat drugiemu pogonił taki towar

że tamten przez trzy dni nie mógł wydusić słowa

tysiące łez codziennie spija beton

a tonący nie brzytwy chwyta tylko telefon

sprawców dawno już nie ma, pozostały motywy

możesz szukać ze świecą tych na prawdę uczciwych...

Polska. Oto znajdujemy się w świecie absurdu. Kraj, w którym co

piąty mieszkaniec stracił życie w czasie drugiej wojny światowej,

którego 1/5 narodu żyje poza granicami kraju i w którym co 3

mieszkaniec ma 20 lat. Kraj, który ma dwa razy więcej studentów niż

Francja, a inżynier zarabia tu mniej niż przeciętny robotnik. Kraj,

gdzie człowiek wydaje dwa razy więcej niż zarabia, gdzie przeciętna

pensja nie przekracza ceny trzech par dobrych butów, gdzie jednocześnie

nie ma biedy a obcy kapitał się pcha drzwiami i oknami. Kraj, w którym

cena samochodu równa się trzyletnim zarobkom, a mimo to trudno znaleźć

miejsce na parkingu.

Kraj, w którym rządzą byli socjaliści, w którym święta kościelne są dniami wolnymi od pracy.

Cudzoziemiec musi zrezygnować tu z jakiejkolwiek logiki, jeśli nie chce

stracić gruntu pod nogami. Dziwny kraj, w którym z kelnerem można

porozmawiać po angielsku, z kucharzem po francusku, ekspedientem po

niemiecku a ministrem lub jakimkolwiek urzędnikiem państwowym tylko za

pośrednictwem tłumacza. Polacy...! Jak wy to robicie...?